IFFR voor de 5e keer

In 2016 was ik voorzitter van de Commissie Film van de Rotterdamse Raad voor Cultuur, die adviseerde over de subsidieaanvragen 2017 – 2020. De commissie was zeer positief over de aanvraag van het International Film Festival Rotterdam. “Het IFFR biedt een goede mix van films en durft weer scherper te selecteren. Het festival maakt heldere, duidelijke keuzes in de programmering, toon meer wereldpremières en excelleert in onafhankelijke auteurscinema”, aldus de commissie in het adviesrapport. Als bezoeker van het IFFR kan ik het alleen maar onderstrepen. Het was voor mij de 5e keer dat ik het festival bezocht en elke keer is het een feest om met zo veel mensen te genieten van films die tot nadenken aanzetten of je gewoon energie geven. En natuurlijk zit je ook wel eens bij een film die niet bepaald energie geeft. Gewoon op de koop toe nemen.

Klassiek

Persoonlijk heb ik niet zo veel met de klassieke oudheid. Of het neoclassicisme. Maar als ik in een tentoonstelling rondloop in De Hermitage, met beelden uit het Rome van de 18e eeuw van glinsterend marmer dat je aan kunt raken, ben ik toch wel onder de indruk. En oh ja, het gebouw zelf, met de ramen aan de Amstel, is op zich al een bezoek waard.

De bende van Venlo

Zwart Water

Met collega Marlène, haar dochter en mijn drie kinderen bezocht ik de voorstelling “Zwart Water”, een coproductie tussen De Maaspoort en Toneelgroep Maastricht. Als publiek werden we door de kloostergangen naar de abdijkerk van het voormalige trappistenklooster in Venlo gebracht. De bende van Venlo ontstaat in een opvanghuis. Het wordt een bende die geweld en intimidatie als enige doel heeft. De spanning loopt op, rondom het altaar van de kerk en iedereen wordt in het geweld gesleurd. Vlak voor onze ogen, met op de achtergrond een ondertoon van de prachtige muziek van Peter Beeker.

Dans in de duinen

De laatste keer dat ik op Oerol was, is lang geleden. Toen met collega Willemijn in een tentje op noord-Terschelling. Dit maal met twee vriendinnen op een zeilboot in de haven van West-Terschelling. Dat was een feest: met een leuk gezelschap ontbijten, overdag en ’s avonds op de fiets naar een voorstelling, ’s avonds op het dek wijn met nootjes. Ik was onder de indruk van het Oostenrijkse dansgezelschap Liquid Loft. Zwarte gedaanten die boxjes dragen waar taal-klanken uit komen die ze zelf playbacken. Soms bedreigend, soms lief, soms collectief, dan weer individueel. En dat in het witte zand van de duinen. Je moet het gezien en gehoord hebben om te snappen wat ik bedoel.

Nog nooit geweest: de TEFAF

Al jaren een wens van me, maar er kwam altijd wat tussen: de TEFAF. Dit keer lukte het. Vriendin Caroline en ik deden onze TEFAF-outfit aan en gingen met de trein. Het MECC oogt oubollig van de buitenkant. Ook de entree, waar we de jassen ophingen, is ouderwets. Maar dan….. de deuren gaan open en je komt in een metershoge ruimte binnen met prachtige bloemdecoraties. En dan is het zwalken tussen topwerken in schitterend gestileerde ruimten. Tussendoor kun je aan hippe bars wat eten of drinken. Welkom in het sprookje dat TEFAF heet.

Kees van Dongen, vrouw met groene bloes, 1906

Fotomomentje met vriendin Caroline

Henri Matisse, Laurette au chale vert, 1917

Winter in het openluchtmuseum

Mijn collega’s van de provincie Gelderland hadden dit keer de kerstborrel in het Openluchtmuseum van Arnhem georganiseerd. Het was koud en er lag nog een dun laagje sneeuw. Het voelde ontzettend Hollands. In de zaal beneden zag ik weer een mooi staaltje van onze hoge standaard van educatief materiaal in musea: de Canon van Nederland, van hunebed tot heden. Ooit was heel politiek en museaal Nederland in een heftig debat gewikkeld over de komst van een groots opgezet museum rondom de Canon. Nu is het een mooi digitaal en interactief systeem met een schat aan informatie. Helemaal niks mis mee.

Zaanse huisjes

De Canon

Eén van de tijd-kamers

Kunst in de duinen

Museum Voorlinden verbindt twee mooie werelden: die van de kunst en die van de natuur. In het landgoed vlak achter de duinen van Wasenaar ligt een museum van glas en beton. Piet Oudolf ontwierp de bloementuin, die de strakheid van het gebouw verzacht. Een feest om in rond te lopen! Zelfs mijn drie pubers vonden het best aardig. Het schijn-zwembad van de Argentijnse kunstenaar Leandro Ehrlich doet het natuurlijk altijd goed op instagram….

Culturele Hoofdstad 2017

Kopenhagen stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. Dat Kopenhagen een toeristische trekpleister is, werd me deze zomer duidelijk toen ik de vele buitenlandse toeristen zag: wandelend, fietsend, luierend op de kades, musea in- en uitgaand, relaxed zittend op terrasjes…. Kopenhagen is een stad in beweging en groei. Het Glyptotek Kunst Museum was een oase van rust en groen in de stad.

Aarhus, de tweede stad van Denemarken met ruim 300.000 inwoners, is in 2017 Culturele Hoofdstad van Europa. In ARoS, het museum met de regenboog-gang bovenop het dak, zag ik een prachtig werk van Olafur Eliasson. Deze kunstenaar werkt met natuurelementen zoals licht, lucht en water. In Beauty verwerkt hij ze sprookjesachtig tot een gordijn van dauwdruppeltjes die de regenboogkleuren mistig onthullen. Het programma van Culturele Hoofdstad lag in de zomer echter vrijwel plat: geen concerten, geen theatervoorstellingen… een gemiste kans voor de vele toeristen.

Glyptotek (collectie beeldhouwwerken) Museum in Kopenhagen

De regenboog op het dak, eyecatcher van het ARoS

ARoS Museum, Olafur Eliasson, Beauty, 1993

Toerisme en de stad

Het was – schrik niet – dertig jaar geleden dat ik een week in Barcelona was. Op bezoek bij een student die ik het jaar ervoor in een vrijwilligersproject in Tsjechië had leren kennen. Terwijl hij vakantiewerk deed, verkende ik in mijn eentje de stad. De Sagrada Familia, waarvan toen voornamelijk het “geboorte-gedeelte” voltooid was volgens mij, beklom ik met de wenteltrappen. Ik kan me niet herinneren dat ik een kaartje moest kopen. Ook herinner ik me niet dat er een rij wachtenden was. Hoe anders is de stad nu. Hoe overweldigend kan toerisme een stad bijna overnemen! De Familia Sagrada is een atrractie. Bussen staan te wachten, als je niet online een kaartje gekocht hebt, sta je uren in de rij. Overal eettentjes eromheen. Je kunt bijna de straat niet meer op. Maar gelukkig, binnen is het dan toch echt een kerk. Het licht is een ode aan God en de hoogte maakt zelfs de grootste toerist nog klein. Hier is de boodschap die Anonio Gaudí met zijn eeuwig bouwwerk wilde vertellen, toch nog voelbaar. Gelukkig.