Berry, de musical

Met Berry, de musical heeft Helmond een vrolijk, muzikaal en gemêleerd nieuw musicalgezelschap van hoge kwaliteit erbij. Berry speelde met vele uitverkochte voorstellingen in het Speelhuis in Helmond. We hebben met ons gezin genoten van de prachtige, door Udo Holtappels gecomponeerde liedjes, het goede spel en het schitterende decor.

Het Speelhuis, Helmond

Kröller Müller Museum

Het was lang geleden dat ik in het Kröller Müller Museum was, misschien wel 20 jaar. Dit maal bezochten we het Park De Hoge Veluwe in de winter vanuit een vakantiehuisje in Apeldoorn. We moesten eerst de sneeuw van de zadels van de witte fietsen afhalen en fietsten door het verstilde landschap naar het museum. Misschien had ik te hoge verwachtingen, maar het gebouw leek mij niet in goede staat en – misschien verwend door de weldadige restaurants van musea in Nederland – het restaurant kwam mij gammel over – al was de appeltaart heerlijk. Toen we er waren werd een zaal afgezet omdat stukken uit het plafond naar beneden kwamen. Dit museum met zo ontzettend veel buitenlandse bezoeker verdient beter, zou je zeggen.

Marlene Dumas

The image as burden, de overzichtstentoonstelling van Marlene Dumas in het Stedelijk Museum in Amsterdam, toont beelden die een “last” met zich meedragen. Dumas knipt haar hele leven al foto’s uit kranten en tijdschriften, verzamelt ze en maakt er series tekeningen en schilderijen van op het moment dat zich in haar geest een thema opbouwt. Mijn indruk is dat het een integere kunstenares is die misschien wel het liefst in alle rust in haar atelier werkt aan haar schilderkunst. De buitenwereld trekt haar echter uit haar atelier en … gelukkig maar! Wij mogen getuige zijn van haar innerlijke blik op de buitenwereld. Prachtig.

Marlène Dumas. Stedelijk Museum, 2014

Museum Boerhaave

Het Boerhaave museum in Leiden verraste ons in de herfstvakantie met een bijzondere collectie medische instrumenten en een kinderkabinet waarbij kinderen aan de slag kunnen met spannende vragen die gaan over zwaartekracht, de zonneklok, aderlatingen, optische grappen en navigeren op zee.

Waterdragers

Bij de première van Waterdragers in het Parktheater in Eindhoven hing een lichtelijk gespannen sfeer. Wat had Marcel ervan gemaakt? Hoe kom ik ervan af? Zijn er personages herkenbaar, ondanks de afspraak dat dat niet zo zou zijn? De lachsalvo’s waren niet van de lucht. Hilarsiche scènes, herkenbaar, maar ook de dilemma’s waar politici en ambtenaren in de complexe omgeving van een gemeentelijk apparaat herkende iedereen in de zaal. In de Schrijfkamer hingen aantekeningen en citaten van Marcel. Al een toneelstuk op zich. In de recensie van Het Eindhovens Dagblad werd Marcel uitgenodigd om ook eens op de redactie te komen.

Gedurende drie maanden lieptoneelschrijver Marcel Osterop mee bij de gemeente Eindhoven in een poging het ondoorgrondelijke apparaat dat de overheid heet te doorgronden. Met zijn toneelstuk Waterdragers ontrafelt Osterop de mechanismes in deze wereld zoals hij die heeft ervaren.

De Karsaniki-steek

Tijdens onze vakantie in Griekenland stuitten we op een klein museum in het mooie dorpje Karay op het Ionische eiland Lefkas. Op het balkon van het museum zat de bejaarde eigenaar te wachten op bezoekers. We kregen een rustige, in gebrekkig Engels, maar toch erg duidelijke rondleiding van deze oude eigenaar, Theodoros Katopodis, die in zijn jonge jaren een fanatiek Folkloredanser was en later het museum oprichtte. Het museum toonde op ontroerende wijze de geschiedenis van een bijzondere borduurschool.

Theodoros’ moeder had leren borduren van Maria Stávraka. Deze vrouw was aan het einde van de 19e eeuw door een ongeluk haar rechterarm kwijtgeraakt. Ze besloot op 19-jarige leeftijd zichzelf niet meer als gehandicapt te beschouwen, maar ontwikkelde haar eigen technieken in borduren en weven. Een borduursteek waar Maria beroemd om was, was de Karsaniki-steek. Het is een borduursteek waarbij je geen onderscheid ziet tussen de voor- en achterkant van het borduursel. Van de bewoners van Lefkas kreeg Maria de bijnaam Maria Koutsochéro, wat Maria-met-één hand betekent. Maria richtte een borduurschool in en we zagen hoe in de koele, donkere kelderruimte van het huis dagelijks 20 meisjes onderricht kregen in borduurwerk gebaseerd op de Karsaniki-steek.

De klok in Asten

Het Klok & Peel museum in Asten won in april de Museumprijs 2014 van de BankGiroLoterij. Bijna 20.000 stemmen kreeg het museum maar liefst uit de wijde omtrek, bijna de helft van het totaal aantal stemmen voor musea in Nederland. De Marie, de grote luidklok die door Royal Eijsbouts in Asten gegoten is en sinds 2013 in de zuidtoren van de Notre Dame in Parijs hangt, staat in een namaakversie te pronken op het binnenplein van dit sympathieke museum. De verstilde tuin nodigt uit om lang op een bankje te zitten en op het luiden van de klokken te wachten.

Klok & Peel Museum, Asten

Fashionclash!

Mode is een wereld die ik niet ken. Maar op 13 juni stonden Caroline en ik er middenin! We kwamen voor het mooie project (OLD)fashion(ed), waarbij ambachten, design en dans gecombineerd worden. Ontwerpster Linda Friesen en strovlechtster Ingrid Reinhoud maakten prachtige ontwerpen.

Sport en Cultuur: samen scoren!

Op maandag 2 juni vond in het Kyocera Stadion in Den Haag, het centrum van de WK Hockey 2014, een mini-congres plaats rondom het thema Sport en Cultuur. Samen met het LKCA en in overleg met het Nederlands Instituut voor Sport en Bewegen en NOC*NSF ontwikkelde ik het programma. Peggy Olislaegers, directeur van de Nederlandse Dansdagen, interviewde beleidsmakers en wethouders en Abdelkader Benali, schrijver en marathonloper. Hoogleraar neuropsychologie Erik Scherder gaf een blik op het effect van onder bewegen en kunst op het menselijk brein.

Sport en Cultuur: samen scoren! is een initiatief van het Landelijk Centrum voor Cultuureducatie en Amateurkunst, het Fonds voor Cultuurparticipatie en het Jeugdcultuurfonds. Het doel is om met de sport- en cultuursector de krachten te bundelen om participatie van mensen te bevorderen.

Voor het congres heb ik een filmpje laten maken. Klik hier om het te bekijken.

Ruud van Empel

“Oprechte, gemanipuleerde onechtheid” streeft Ruud van Empel na in zijn fotografiewerk. En een tijdloze schoonheid. Van Empel is geboren in Breda en heeft talloze Brabantse tuintjes bekeken en vervolgens blaadjes en takjes apart gefotografeerd en omgesmeden tot een zogenaamde foto. Hij monteert portretten tot in de kleinste details in licht, kleur en vorm. Als kijker zoek je naar waar het onechte nu precies in zit en voel je je verrast door de stille, starre, levens die je voor je ziet. Schoonheid, dat zeker. Maar wel dan met een bizar vleugje dat tot nadenken stemt.