“Je vergeet gewoon dat het een vrachtauto is”, bedacht ik, kijkend naar de voorstelling Groot Wild van Afslag Eindhoven. Zelfrijdende vrachtauto’s die met knipperende lampen, gierende remmen en sierlijke bewegingen personages worden. In gevecht of in een innige communicatie met de acteurs. Het was leuk, het was spannend en het zette óók tot nadenken, deze voorstelling. En wat enig om een knipoog van een vrachtauto te krijgen. Dat doet een vrouw toch goed….
Ik werk al vele jaren in Subsidieland. Bij de overheid zijn subsidies nu eenmaal een belangrijk instrument om de publieke doelen te bereiken. En ook cultuurfondsen zijn een belangrijk instrument in het cultuurbeleid van de rijksoverheid. Ik heb daarbij vooral aan de kant van de subsidieverstrekker of van adviseur gezeten. Dat is een vrij comfortabele positie, kan ik wel verklappen. Veel mensen vergeten in de stress van subsidieaanvragen dat subsidieaanvragers gelijkwaardige partners zijn om gezamenlijke doelstellingen te bereiken.
Een paar maanden geleden zat ik aan de andere kant, toen ik ECI Cultuurfabriek in Roermond ondersteunde bij de subsidieaanvraag binnen de SKIP regeling van het Fonds Podiumkunsten, de regeling Subsidie Kleinschalige of Incidentele Programmering. Het is een hele puzzel om de vragen die gesteld worden adequaat te beantwoorden zonder in te veel herhalingen of beleidsmatig geneuzel te vervallen. En ik kreeg echt de zenuwen toen ik de knop “indienen” aanklikte waaronder fijntjes een mededeling stond met een strekking als “u kunt niet meer terug”. Vandaag was het spannend om bij de bekendmaking van de honoreringen op de site van het Fonds Podiumkunsten door te scrollen naar ECI Cultuurfabriek. Gelukkig…. al mijn werk was niet voor niets geweest.
Nog nooit was ik naar de Biënnale van Venetië geweest. Dit jaar greep ik mijn kans. Ik logeerde in een appartement in de achtertuin van een huis waar drie Venetiaanse zussen wonen. Vandaaruit kon ik met de Vaparetto naar de locaties waar je kunt genieten van moderne kunst in een eeuwenoude context. Het is nog steeds een steengoed concept. Met ons Nederlands paviljoen en de zintuigelijke kunst van de 83-jarige herman de vries hebben we aandacht gevraagd voor de nabijheid van de natuur, ook nu.
Door collega’s bij de gemeente ‘s-Hertogenbosch werd ik gelukkig herinnerd aan de Opera aan de Parade. Dus stapte ik met vriendin Judith in de trein met een koeltasje met rosé, hartige broodjes en fruit. Helemaal zoals het hoort. We waren best laat, maar we konden schuin achter een mooie boom op de Parade tóch een mooi plekje veroveren met onze kampeerstoeltjes. En genieten van het vocale trapezewerk in de opera La Cenerentola van Rossini.
Picknicken tijdens Opera op de Parade in Den Bosch, 2015
Als we muziek maken willen bevorderen in Nederland, dan hoop ik dat er nog veel variaties komen op de The Voice Kids. Ik denk dat heel wat kinderen zijn gaan zingen, of méér zijn gaan zingen, door The Voice Kids. Een wedstrijd die voor iedereen bereikbaar is dankzij Youtube. Het is heel eenvoudig: je doet mee door een filmpje op Youtube te zetten, die door de redactie van Talpa beoordeeld wordt. Als deze een interessante kandidaat ziet, wordt het filmpje beoordeeld door zangcoaches en zo is de selectie opgebouwd uit een trap die voor een kleine groep uiteindelijk leidt tot de beroemde Blind Auditions. Onze kinderen zijn muzikaal en zo kwam Lilly terecht in de derde ronde. Daarna was het afgelopen, maar we hebben wel één van de Blind Auditions bezocht in Hilversum. Een feest! Wat een talenten en wat een mooie beoordelingen door de jury. Ik ben een fan van the Voice Kids.
Het Rotterdams Philharmonisch Orkest nam Guy Caronin, de man die het Cirque du Soleil groot had gemaakt, in de arm om van klassieke muziek door een klassiek orkest in een nieuwe context te plaatsen: die van Ahoy. Het werd een show met dans, zang, luchtacrobatiek en animaties. Ik genoot van de perfecte timing van alle acts, de geluidskwaliteit, de belichting, de musici en de prachtige projecties achter het orkest. Het was een experiment, maar met een hoog niveau van perfectionisme. Tegelijkertijd zet zo’n show je aan het denken over de rol van klassieke muziek. Is het een wanhopige poging om het tij te keren, of is dit gewoon de vernieuwing die broodnodig is?
Rick Vercauteren, directeur van het museum Van Bommel Van Dam in Venlo, is een meester in het verbinden van (vertel)kunst en de wereldgeschiedenis. En hij vertelt de persoonlijke verhalen over en van kunstenaars met wie hij een persoonlijke relatie heeft opgebouwd. Hier vertelt hij over de tentoonstelling Over oorlog en vrede, waarbij het werk van Thom Puckey intrigeert: een klassiek-maar-ook-weer-niet vrouwelijk naakt met wapen.
Hubert-Jan Henket heeft met De Wolk bovenop het neo-classistiche gebouw van museum De Fundatie in Zwolle een geweldige nieuwe betekenis gegeven aan het gebouw. Vanaf de Koestraat doemt een soort gletsjer op, zeker als de zon zo mooi schijnt als toen wij er waren. Toen ik in Zwolle woonde was het museum nog een ouderwets rechtsgebouw waar ik vaak langsfietste. Nu een verrassende culturele must-be. Wát een aanwinst voor de stad.
Zelf ben ik op een uiterst klassieke manier opgegroeid: thuis klonk klassieke muziek, ik speelde piano, ik speelde blokfluit in een ensemble en ik studeerde later aan het conservatorium. Mijn kinderen gruwelen van die klassieke, ouderwetse, wereld. De cello en viool staan achter slot en grendel. Het zijn de liedjes van The Voice Kids en The Voice of Holland die ertoe doen. En zo ging mama mee naar Vredenburg, naar een concert van Mainstreet. Ik vond het geweldig. Het kostte me veel moeite om aan de zijkant te blijven staan met de armen over elkaar, zoals het moeders betaamt.
Jheronimus Bosch, de beroemdste middeleeuwse schilder van Nederland, wordt in 1516 begraven vanuit de Sint-Jan in Den Bosch. Om dit te gedenken staat Den Bosch in 2016 bol van tentoonstellingen en activiteiten. Het Jheronimus Bosch Art Center geeft informatie en heeft kunstenaars gevraagd werk te maken dat geïnspireerd is door het werk van Jeroen Bosch. Mijn kinderen vonden het erg grappig.
