De gemeenteraad nam in december de Motie Praalwagens aan: ” College, zorg dat de kleine optochten behouden worden!” En dat deed Erik Weijers, wethouder cultuur van de gemeente Berg en Dal, zo blijkt in dit interview (filmpje onderin). Met een tikkeltje hulp van Buroofzo natuurlijk.
In de loop van de jaren heb ik een ware Buroofzo Werkmethode ontwikkeld. Die van Workation. Bur-off-duty. Zoiets. Nederland is prachtig. Mijn werklocaties zijn prachtig. Dus waarom niet een leuk, betaalbaar, verblijf boeken waar ik kan koken, vrienden kan ontvangen en ’s avonds lange wandelingen kan maken? Ik leer de gemeente beter kennen dan vanachter mijn bureau. En dan werk ik op dit moment ook nog ’s in het heuvellandschap van Berg en Dal, in het gemeentehuis in Groesbeek met uitzicht op een ijssalon. Eén van de workation-locaties is camping De Zoete Aagt. Een paradijsje in Franse sfeer, in een pipowagen die in een appelboomgaard ligt.
Aan de koffiebar op de gang van het Strategisch Beleids Centrum van de gemeente Hoogeveen klonken regelmatig lachsalvo’s. Die gingen vaak over de legendarische kerstborrels uit het verleden. Grappen en sketches op het randje waarvoor een collega zelfs een keer op het matje was geroepen bij de directie. Ik werd nieuwsgierig natuurlijk. Uiteindelijk werd het zo aanstekelijk dat ik besloot zelf mee te doen. Niet gebruikelijk als induur oh nee inhuur. Maar wel leuk.
Het perspectief op lange termijn van een mooi maar leeg huis in Helmond, deed me in de coronaperiode speuren naar nieuwbouwprojecten in grote steden. Toen mijn dochters in Utrecht gingen wonen, hakte ik de knoop door en kocht ik in 2021 een nog te bouwen nieuwbouwappartement in Utrecht. In maart 2024 kreeg ik de sleutel. Het interim-aannemer zijn beviel me wel wat betreft het creatieve proces van inrichten, maar de rest kan me gestolen worden. Wel weet ik inmiddels meer de wereld van bouwen, alles wat daarin mis kan gaan en VVE’s. Het verbouwingsleed delen we als buren binnen dit mooie nieuwbouwproject met een prachtige binnentuin. En mijn werkplek is mooi geworden. Klaar om weer aan ’t gewone leven te beginnen.
Dat veel kunstenaars op een houtje moeten bijten weten we. Veel kunstenaars, ook grote, werken in oude fabriekshallen zonder verwarming. Dus als je een kunstenaar ontmoet met muts, sjaal en handschoenen zonder vingers, dan weet je het wel. In Maastricht is het graanpakhuis Landbouwbelang (LBB) een door kunstenaars gekraakt pand. Een vrijplaats. Er is geen verwarming en als die er komt, is het door een projectontwikkelaar en zijn de kunstenaars weg. Een aantal van hen gaat naar een voormalige garage, De Griend. Dat wordt een broedplaats voor creativiteit. Nu afwachten of daar ook mutsen nodig zijn…
In 2013 schreef ik me in bij de Kamer van Koophandel. Ik weet nog dat ik een miniflesje champagne kreeg. In 2023 dus tijd om bubbels te drinken op 10 jaar Buroofzo! Tien jaar met af en toe buffelen maar vooral heel veel genieten. In het prachtige Philips De Jonghpark in Eindhoven hieven we het glas tijdens een jubileumpicknick. De avond kreeg een gouden randje dankzij het heerlijke eten van Junglecafé uit Woensel, de prachtige avondzon en het fijne gezelschap.
Na een aantal weken afkoelen mocht de Bes-klok bevrijd worden van zand en metaal. Op 6 oktober werd hij van Asten naar Hilversum vervoerd om gehangen te worden naast zijn nieuwe familieleden. Het was een operatie die op de millimeter uitgerekend was en goed verliep. En nu hopen dat de klokkenfamilie het goed kan vinden en Wim de sterren van de hemel kan spelen.
Het carillon van het raadhuis in Hilversum was aan restauratie toe. De beiaard werd vernieuwd, maar beiaardier Wim Ruitenbeek miste één klok om een breder repertoire te kunnen spelen: de Bes-klok. Er werd ruimte gemaakt in het carillon voor de klok van 170 cm diameter en de gemeenteraad reserveerde geld. De wereldspeler op het gebied van klokken, Eijsbouts in Asten, goot de bronzen klok met een team van vakmensen. Wij mochten er bij zijn. Zoiets maak je maar één keer mee!
Je zou zeggen: deze mensen maken een wandeling door het bos. Dat klopt. Maar ze zijn op weg naar een veld met klassieke muziek. Onder een tentdoek, met banken, doeken voor schaduw en mensen die met eigen kampeerstoeltjes of op kleedjes op het gras hangen. Lummelen en luisteren, dat is de wonderlijke ervaring die Wonderfeel met zich meebrengt in het bos van Natuurmonumenten, op fietsafstand van mijn werk bij de gemeente Hilversum.
Veel binnen zitten, thuis werken, wind, regen, mist. Winkels, horeca, bioscopen, theaters en musea gesloten. Dus wat doe je dan? Naar het Amsterdam Light Festival. Op de fiets met de app op de telefoon voor een mooie toelichting bij elk lichtkunstwerk. De regen en de kou zijn niet weg, maar het biedt toch wel een lichtpuntje in de verder saaie lock-down-maanden.
